सम्माननीय प्रधानमन्त्रीज्यू तथा नेपाल सरकारका मन्त्रीज्यूहरूलाई,
विषय: परदेशिएका नेपालीहरूको पीडा, बाध्यता र स्वदेशमै रोजगारीको वातावरण सिर्जनाको हार्दिक अनुरोध ।
सम्माननीय प्रधानमन्त्रीज्यू,
म कुनै ठूलो मान्छे होइन, म त लाखौँ नेपाली युवामध्ये एउटा साधारण परदेशी नेपाली हुँ, जसले आफ्नो रहरले होइन — बाध्यताले जन्मभूमि छोडेको छ ।
हाम्रो देशको माटो, गाउँको बाटो, आमाको माया, बाबाको छाया, श्रीमतीको साथ, छोराछोरीको हाँसो… यी सबैलाई मुटुभित्र थुनेर हामी परदेशमा पसिना बगाइरहेका छौँ । बाहिरबाट हेर्दा परदेशको जीवन चम्किलो देखिएला, तर भित्रभित्रै हामी दिनदिनै टुटिरहेका छौँ ।
यहाँ हाम्रो बिहान परिवारको अनुहार नदेखी सुरु हुन्छ र रात उनीहरूको सम्झनामा आँखा रसाउँदै बित्छ । आफ्नै बाबुआमा बिरामी हुँदा साथ दिन नसक्ने, श्रीमतीको आँसु पुछ्न नसक्ने, छोराछोरीको पहिलो पाइला हेर्न नपाउने — यो पीडा पैसाले कहिल्यै किन्न सक्दैन प्रधानमन्त्रीज्यू ।
हामीले देशलाई माया गर्न छोडेका छैनौँ । बरु, विदेशी भूमिमा पाइला टेक्दा मात्रै आफ्नो देशको मूल्य झन् धेरै बुझिन्छ । तर दुखको कुरा देशले हामीलाई सम्झियो कि सम्झेन भन्ने प्रश्नले कहिलेकाहीँ मन पोल्छ ।
हामी रहरले विदेशिएका होइनौँ, बेरोजगारी, गरिबी, अवसरको अभाव र भविष्यको अन्योलले हामीलाई देश छोड्न बाध्य बनाएको हो ।
आज हामी तपाईंहरूसँग गुनासो मात्र होइन, समाधानको आशा लिएर यो पत्र लेखिरहेका छौँ ।
हाम्रा विनम्र मागहरू :
१. स्वदेशमै सम्मानजनक रोजगारीको वातावरण बनाइयोस् ।
युवाहरूलाई आफ्नै देशमा काम गर्ने अवसर मिलोस्, ताकि आमाको काख र श्रीमती–छोराछोरीको साथ छोड्न नपरोस् ।
२. कृषि, उद्योग, पर्यटन र साना व्यवसायमा लगानी तथा सहजीकरण गरियोस् ।
देशमै केही गर्न चाहने युवालाई ऋण, तालिम र बजारको पहुँच सहज बनाइयोस् ।
३. विदेशबाट फर्केका नेपालीका सीप र अनुभवलाई उपयोग गर्ने नीति बनाइयोस् ।
हामीले विदेशमा सिकेको सीप स्वदेश विकासमा लगाउन चाहन्छौँ ।
४. वैदेशिक रोजगारीमा रहेका नेपालीहरूको अधिकार, सुरक्षा र सम्मान सुनिश्चित गरियोस् ।
दूतावास सेवा, कानुनी सहायता र आपतकालीन सहयोग प्रभावकारी बनाइयोस् ।
५. भ्रष्टाचार, दलाली र राजनीतिक पहुँचको संस्कार अन्त्य गरियोस् ।
योग्यता र मेहनतको कदर हुने देश बनाइयोस् ।
६. विदेशिनु बाध्यता नभई विकल्प हुने नेपाल बनाइयोस् ।
प्रधानमन्त्रीज्यू,
हामी देशको भार होइनौँ, हामी देशका सपना बोकेका नागरिक हौँ । हामीलाई आफ्नै देशमा इमान्दार भएर बाँच्ने वातावरण दिनुहोस् । विश्वास गर्नुस् — यदि नेपालमै श्रमको सम्मान, कामको अवसर र भविष्यको भरोसा बन्यो भने हामी परदेशीहरू खुशीसाथ स्वदेश फर्किनेछौँ ।
हामीलाई डलरभन्दा आफ्नै आमाको मुस्कान प्यारो छ ।
हामीलाई विदेशी सहरभन्दा आफ्नै गाउँको धुलो प्यारो छ ।
हामीलाई तडकभडकभन्दा आफ्नै देशको शान्त आकाश प्यारो छ ।
हामी केवल एउटा अवसर चाहन्छौँ — आफ्नै देशमा आफ्नै पसिनाको सम्मान ।
आशा छ, हाम्रो यो आवाज सिंहदरबारसम्म पुग्नेछ, र कुनै दिन लाखौँ परदेशी नेपालीले भन्न पाउनेछन् —
“अब विदेशिनु बाध्यता रहेन, नेपालमै भविष्य छ ।”
दुख, आशा र देशप्रेमसहित,
एक परदेशी नेपालीको तर्फबाट
🇳🇵 “देश छोडेका छौँ, देशप्रतिको माया होइन ।”
✍️तपाईंकै मान्छे लाखौं परदेशिहरुमा एक म बिमल अधिकारी हाल रोमानिया
